UWC Red Cross Nordic

UWC Red Cross Nordic

Bussum, Nederland

Het was 2 april en ik was al vroeg uit omdat mijn toetsweek de volgende dag zou beginnen. Ik had net een Nederlandstoets ingehaald en zat op de fiets naar huis. Ik zag dat ik een gemiste oproep had en dus bel ik terug. Nietsvermoedend ging de telefoon over, geen moment had ik gedacht dat het UWC zou kunnen zijn. Maar opeens had ik Alexander aan de lijn, ik mocht naar UWC Red Cross Nordic! Ik wist echt totaal niet wat ik moest zeggen, begon helemaal te trillen en ben maar even van m’n fiets afgestapt (ja, met mij weet je het maar nooit wat voor een domme dingen ik anders ga doen). Ik zou volgend jaar gewoon naar Noorwegen gaan! Alexander vertelde me dat ik een hele leuke co-year zou krijgen, maar ik wist nog niet wie. De volgende dag kwam ik er achter dat Mar mijn co-year zou zijn, weer heb ik flink staan springen toen ik dat hoorde. Maar daar, vlak voor het HEMA-spoor in Bussum,  daar heb ik het meest onsociale telefoongesprek gevoerd in mijn leven. En wat was ik blij, na maanden hard werken was het me gelukt, ik zou naar UWC gaan!

Mijn naam is Emma du Marchie Sarvaas, ik ben 15 jaar oud en woon op dit moment nog in Bussum samen met mijn ouders en zusje. Mijn vader heeft zelf op UWC Atlantic College in Wales gezeten. Ik speel hockey bij ‘t Spanderbosch MB1 in Hilversum en ik zit in 4 Gymnasium op het Willem de Zwijger College. Twee jaar geleden begon de UWC-droom voor mij echt, ik was op de open dag en daar kwam ik Mies (UWC Maastricht) tegen. Samen hebben we naar verhalen geluisterd en zijn we langs de kraampjes gelopen. Dit was wat ik wilde! Er was alleen een probleempje, ik was een jaar te jong… Mies kon zich wel aanmelden en na een zware selectieprocedure kreeg ze het telefoontje dat ze naar Maastricht mocht!

Emma-Mies-Cassandra

Bij Mies op UWC Maastricht, rechts op de foto is Cassandra, ik was met haar naar Maastricht.

Ongeveer een jaar later kon ik me eindelijk inschrijven. Na veel uren hard werken, veel schrijven, tips van (oud-) leerlingen en de open dag nog een keer bezoeken, was mijn aanmeldingsformulier dan eindelijk af. Ik kon hem alleen niet inleveren want de site was overbelast. Maar na enorm veel stressmomentjes was het me dan eindelijk gelukt. Mijn UWC selectie was begonnen! Na een tijdje kreeg ik eindelijk goed nieuws, ik mocht naar de 2de selectieronde! Op 9 maart stond ik op de campus van University College in Utrecht. Het was een hele intensieve dag waarop we veel hebben gedaan: groepsopdrachten, gedebatteerd over ontwikkelingshulp in Afrika (ik was Paul Kagame, president van Rwanda!), gedanst en toneel gespeeld. Tijdens het oefenen voor het toneelstuk werden er steeds mensen geroepen voor een interview. Mijn interview ging best prima en ik ging met een goed gevoel de kamer uit, maar hoe langer ik er over na dacht hoe rottiger ik me ging voelen. Maar dat mocht de pret niet deren, ik heb vooral veel gelachen die dag en enorm veel leuke mensen ontmoet! Het verbaasde me echt hoe snel het klikte met een groep van 35 onbekende mensen en hoe ik me er op m’n plaats voelde. Al met al was het echt een super leuke dag! En toen moest ik wachten, ik haat wachten. Ik zat bij Latijn en het einde van de les was eindelijk in zicht toen ik mijn mail voor de zoveelste keer die dag checkte en warempel, ik had inderdaad een mailtje gekregen ‘Uitnodiging UWC eindselectie’. Zou het?! Zou ik door zijn? Ik opende mijn mail en kon m’n blijdschap niet onderdrukken. Ik mocht door naar de laatste ronde! Ik had mijn interview op zondag 23 maart om 9 uur, als aller eerste, tegelijkertijd met Koen (zijn moeder was mijn vaders first year!) We moesten daar om half 9 zijn, maar toen we daar aankwamen was er nog niemand. We hebben toen twee stoelen in de zo’n gezet en muziek opgezet om zo helemaal tot rust te komen. Langzamerhand kwamen de selecteurs binnen en ik werd op dat moment opeens heel zenuwachtig. Ik was (gelukkig) nog helemaal niet zenuwachtig geweest, wat me verbaasde. Ik had de dagen daarvoor vooral veel zin in het interview! Het interview zelf vond ik best heftig. Mijn vader is al 2 jaar ziek en daar ben ik ook echt volledig op doorgezaagd. Na het interview was het bij mij al wel duidelijk dat als ik naar een UWC college zou mogen (en die kans zag er op dat moment echt ieniemienie uit), ik niet buiten Europa zou gaan. Na ons moesten Hanne en Victorine en toen zij klaar waren hebben we met z’n vieren een picknick gehouden. Het was echt heeeeeeel erg gezellig. Later kwamen Keneshka, Wouter, Mar en Tirsa er ook nog bij!

En toen was het 2 april en kreeg ik mijn levensbepalende telefoontje. Sindsdien is er zoveel gebeurd, het lijkt alsof mijn hele leven in veranderd. Ik heb mijn toetsweek gemaakt met het idee dat ik alleen nog maar over hoef te gaan en dat het niet meer uit maakt met wat voor een cijfers. Ik leef, zoals iedereen dat zo mooi zegt, op een grote roze Noorse wolk en ben er voorlopig niet van plan af te komen.

Liefs,

Emma

25 april: Gisteren hebben we te horen gekregen dat Olaf toch nog een beurs heeft gekregen!! Hij gaat samen met Charifa en Szymon naar UWC-USA! Gefeliciteeeerd!!!

4 mei: donderdag (1 mei) hebben we ons laatste lid van de jaargroep verwelkomd. Eva is opgenomen in de familie van Floyd en Guusje en gaan volgend jaar naar Costa Rica! We zijn nu met 26 man, een van de grootste jaargroepen in de wereld en ook een van de grootste ooit van Nederland!

Advertisements

One thought on “UWC Red Cross Nordic

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s