Sea Kayaking PBL

Zonsondergang kijken | 5 oktober 2014, gemaakt door Thea

Flekke, Noorwegen

Lieve mee-genieters van mijn avonturen,

Voordat ik jullie vol enthousiasme weer ga bekogelen met een overdosis aan leuke verhalen wil ik jullie even mededelen dat de UWC Nederland Open Dag er weer aan komt! Op 13 december 2014 kunnen jullie in Utrecht live alle verhalen horen, meer te weten komen over UWC en je hopelijk toekomstige secondyears en co-years ontmoeten! Ik ben er ook samen met een gedeelte van mijn jaargroep (een hele hoop is nog in het buitenland)! Je kunt je aanmelden via uwc.nl (KLIK HIER) en dan zie ik jullie hopelijk allemaal de 13de! Het maakt trouwens niet uit als je te jong bent om je dit jaar aan te melden. Je kunt gewoon komen en alvast voorproeven van de sfeer, er is dan alleen wel een gevaar, ik heb dat ook gedaan en voor de rest van het jaar kan je aan NIETS anders dan UWC denken, en het erge deel is dat je je niet mag aanmelden en nog een jaar moet wachten…

Ik hou een dagboek bij van alles hier. Ik probeer er zoveel mogelijk in te schrijven en te plakken om alles te bewaren voor later. Ik schrijf over elke dag wel iets, en dit is mijn verslag over mijn PBL week! Let trouwens niet op mijn krakkemikkige Nederlands. Ik merk vooral in mijn zinsopbouw dat ik echt te weinig Nederlands spreek…

zaterdag 4 oktober 2014

Om 9 uur vanochtend begon mijn PBL-week! PBL staat voor Project Based Learning en is dus een projectweek. Over projectweken gesproken, mijn oude klas is vandaag naar Rome vertrokken en ik vind het zo enorm jammer dat ik er niet bij ben ):
Ik ga Sea Kayaken in de groep van Joakim. De groep bestaat uit Clara (Zweden), Thea (Noorwegen), Nina (Noorwegen), Cheyenne (Canada), Amanda (Zweden) en de andere Amanda (Zweden), Katrine (Denemarken), Iikkamatti (Finland) en Reda (Marokko). Er was ook een stagiair uit Duitsland, Marijke, mee. Zij liep 2 maanden stage hier bij de leirskule en dit is haar laatste week, dus wel een leuke afsluiter.
Voordat we op het water konden moesten we het eten en de materialen verdelen. We moesten per tent ontbijt en avondeten voor twee dagen, water (3 liter per persoon), een kookstelletje, een tent, bord en bestek, een slaapzak en matje en kleren mee nemen. Ik zou in de tent gaan slapen met Clara en Reda, dus we moesten alle spullen over onze kayaks verdelen.
Na lunch gingen we het water op. Dit keer gewoon in wetsuits want we moesten reddingen oefenen en dus zouden we nat worden. Uiteindelijk waren we twee uur op het water en hebben we heen en weer gepeddeld en de redding geoefend. Daarna hebben we de kayaks op de trailer geladen en waren we klaar voor de dag.
Toen we terug kwamen ging Nina douchen en terwijl ik wachtte om te gaan douchen ben ik in slaap gevallen tot diner. Kayaken is best vermoeiend.

zondag 5 oktober 2014

Bepakt met allemaal verschillende vuilniszakken en andere waterdichte tassen liepen we deze morgen naar de Høegh. Geen idee hebbende hoe we alles in de kayaks zouden krijgen. Bij het ontbijt hebben we lunch gemaakt voor de hele trip (18 boterhammen, heuj!) en om half negen stonden we klaar om weg te gaan, maar nu bleek dat de bus pas om half tien kwam dus toen zijn we maar weer een kopje thee gaan drinken.
De busreis was 45 minuten (en dan 3 dagen terug peddelen…) en toen begon de uitdaging om alles in de kayaks te krijgen. Na veel zwoegen en ploeteren was het me gelukt om bijna alles in de kayak te krijgen. Alleen mijn matje moest achterop, maar ik had dan ook de kleinste kayak.
Toen kon onze trip beginnen! Joakim moest eerst even mijn spraydeck repareren, want die was natuurlijk kapot bij mij. Maar daarna konden we gaan peddelen. We peddelden voor een lange tijd, aten lunch ergens op een eilandje en peddelden door naar de zee! Op zee stond een redelijk harde wind (dachten we, later bleek het niets te zijn) en een van de Amanda’s werd dan ook zeeziek, wat mij echt niet fijn lijkt als je in een kayak zit en nergens heen kan…
Uiteindelijk kwamen we in een baai waar we onze kayaks op het land hebben gedragen. Het was een eilandje en er was niets anders dan gras en rots. We zochten een plekje om de tent op te zetten, zetten de tent op, trokken droge kleren aan (dat is zooo goed) en zijn toen gaan koken. We hadden een of andere mix (poeder) met couscous, het was best lekker!

Kayaks | 5 oktober 2014
We zijn zonsondergang gaan kijken zittend tegen wat rotsen. We keken uit op de zee en het was prachtig.
Toen het donker was (dus rond een uur of acht) hebben we warme chocolademelk gemaakt en mafia (variant op weerwolven) gespeeld. Daarna zijn we lekker naar bed gegaan wan de volgende dag zouden we om 7 uur alweer gewekt worden. We hebben trouwens een otter gezien!

maandag 6 oktober 2014

Vannacht goed geslapen gezien de omstandigheden. Ik vind het heerlijk om naar de wind en de zee te luisteren terwijl je zelf veilig in je tentje ligt.
Voor ontbijt hebben we een soort pap gemaakt en daarna was het alweer tijd om alles op te breken en in de kayaks te stoppen, wat wel even duurden.
Ik moest het begin van de trip leiden. Je hebt altijd iemand vooraan en iemand achteraan. De persoon vooraan beslist dingen voor de groep als het tempo en waar we heen gaan. De persoon achteraan zorgt dat niemand achter blijft. De wind was best heftig en op een gegeven moment kwam Reda in een golf terecht waardoor hij de branding in werd genomen en bijna tegen de rotsen aan werd gesmasht. Maar gelukkig wist hij zichzelf te bevrijden en konden we verder. Ik ben een hele langzame kayaker en al snel had iedereen me ingehaald, maar daar kregen ze al snel voor op hun donder want dat mag niet.

Met Katrine! | 5 oktober 2014
De trip was zwaar vond ik, ik was de hele tijd de langzaamste en dat knaagt ook aan je. Op een gegeven moment hadden we een break en ik zat er echt doorheen, toen Nina me vertelde dat ik waarschijnlijk fout peddel en ik, in plaats van mijn peddel duw, hem naar me toe trek, wat erg vermoeiend is. En inderdaad, na twee en een halve dag peddelen totdat ik een ons woog, bleek dat ik het fout deed. Mijn armen waren alleen al zo enorm moe dat ik echt geen kracht had om te peddelen en het laatste stuk was dan ook echt hel en ik was zo blij toen we aankwamen op het eiland (met geit!) waar we zouden slapen.
Ook dit keer zetten we snel de tent op (bij de tent van Thea, Cheyenne en Iikkamatti brak de tentstok) om lekker warm te worden en eten te maken. Ik weet niet wat we aten, maar het was niet zo goed als gisteren, maar goed, het was eten. De mashed potatoes waren we lekker.
Na diner hebben we gezegd war we van de trip vonden en Katrine’s uitspraak was de moeite waard om op te schrijven:

It feels like I’m kayaking in the middle of a postcard. – Katrine 6 oktober 2014

En dat is zo waar, het is hier prachtig! {Ik ben trouwens gestopt met foto’s maken van campus en de natuur hier, het is niet vast te leggen hoe mooi het hier is. Jullie moeten zelf maar komen kijken!}

Uitzicht | 5 oktober 2014, gemaakt door Cheyenne
Daarna heb ik Mar’s waxinelichtje aangestoken {zondagochtend lag er een briefje met een waxinelichtje op mijn bureau van lieve Mar} en hebben we koekjes gegeten en chocolademelk gedronken. Daarna zijn we weer naar bed gegaan. ‘s Nachts kon ik de wind over me heen horen gaan zonder ‘geraakt’ te worden en het was zo fijn. Ik hou van buiten slapen.

dinsdag 7 oktober 2014

Vannacht toch wat minder lekker geslapen dan vorige nacht en met spierpijn overal werd ik wakker. Na het ontbijt voor de laatste keer alles opruimen en inpakken en toen waren we klaar voor het laatste deel van de trip.
Ik merkte dat, ondanks dat het peddelen wel vele malen makkelijker was, mijn armen doodop waren en ik ook last begon te krijgen van oude blessures zoals mijn hamstrings. Van mijn nek had ik gelukkig geen last meer. Dat schoot er zaterdag opeens weer in en ik kon niet meer naar links kijken zondag, maar een beetje peddelen en op een matje slapen doen wonderen 😉
Het was erg vermoeiend en de wind was hard. We moesten een stuk van de fjord oversteken, maar na 10 meter werd besloten dat het niet te doen was omdat de wind te hevig was, waardoor we langs de kust zouden gaan. Het zou echt een eeuwigheid duren, maar wel iets makkelijker zijn. Op een gegeven moment was het tijd om toch het eerste deel over te steken anders zou het echt veel te lang duren, dus wij met moeite naar de overkant en daar hebben we geluncht en onszelf opgeladen voor het tweede deel van de dag.


Lunch eerste dag | 5 oktober 2014, gemaakt door Cheyenne
Maar zodra ik in mijn kayak stapte verloor ik al mijn energie, het was gewoon op. Zelfs met het makkelijke deel wat we eerst hadden (wind in de rug) had ik moeite.
Toen we voor de tweede keer gingen oversteken kwamen we in een hele harde wind terecht. Ik verloor de controle over mijn kayak en dreef af richting de zee, weg van het land. Mensen schreeuwden om hulp. we dreven allemaal uit elkaar en de wind bleef maar door gaan en nam water mee waardoor dat allemaal in je gezicht kwam. Ik bleef maar aan de linkerkant peddelen met alle kracht die ik kon geven en ik weet niet hoe, maar het lukte me om terug naar de kust en naar de rest te komen. Iedereen was bang, veel van ons waren bijna omgeslagen en we hadden allemaal gepeddeld voor ons leven. Het stuk wat volgde was gelukkig rustiger, ik was dit keer de laatste en moest achter iedereen blijven om te zorgen dat we bij elkaar bleven. Ik heb gepraat met Joakim en eindelijk ging het een beetje goed, ik had enorm veel nieuwe energie, ik weet niet waar het vandaan kwam, maar nadat ik hoorde dat het nog maar 1 tot 2 uur was kreeg ik een enorme energyboost.
Maar zodra we de hoek om gingen Dalsfjord in kregen we de wind van voren. Katrine kwam vast te zitten in het zeewier maar niemand kon haar helpen want dan zouden we zelf ook vast komen te zitten. Er werden mensen tegen de pier van het kleine haventje aangesmakt en mensen kwamen met geen mogelijkheid meer vooruit. Cheyenne was ook doodop, maar ik zat eindelijk in een goed ritme om de golven en wind een beetje te trotseren waardoor ik haar voorbij ben gegaan terwijl dat niet de bedoeling was. Na ongeveer 20 meter werden we terug geroepen het kleine haventje in. De wind was te sterk en zou alleen maar sterker worden. We kwamen nu al niet vooruit en er zouden sowieso wat mensen omslaan, dus daarom hebben we de kayaks uit het water gehaald en hebben we school gebeld en gevraagd of ze ons kwamen halen. Terwijl we wachtten heb ik geplast met het mooiste uitzicht ooit, hebben we het laatste eten gegeten, droge kleren aan getrokken, de kayaks uitgepakt en gelegen in het hoge gras terwijl de steeds harder wordende wind over je heen raast, maar je er zelf niets van voelt.
Het is een beetje een jammer einde en we hadden allemaal zo graag het moment willen mee maken dat we aankwamen peddelen in Flekkefjord, het college zagen en dan dat euforische gevoel krijgen, maar, zoals Cheyenne zei, hebben we het moeten accepteren dat de natuur het dit keer van ons won.
Terug op het college hebben we alle spullen uitgepakt, gesorteerd en gewassen. Daarna zijn we uitgeput, zout en vies naar het diner gegaan. Daarna heb ik eindelijk gedoucht, het water deed pijn aan mijn huid door het zout en na 3 keer wassen was m’n haar eindelijk weer een beetje normaal. […]
‘s Avonds heb ik een rondje campus gedaan, eerst bij Siri (Noorwegen) haar thermoshirt teruggeven, daarna bij Mar een briefje en waxinelichtje achterlaten en daarna het extra paar regenlaarzen van mijn kamer aan Katrine geven, want ze had geen regenlaarzen.
Daarna zijn Nina en ik een film gaan kijken en toen ben ik lekker weer in m’n eigen bed gaan slapen. En ik heb ook nog met mama geskypt voordat we de film gingen kijken.
Ondanks dat de wind echt niet te harden was, hebben we echt heel erg geluk gehad met het weer. De zon scheen de hele tijd en we zijn allemaal verbrand. Vanaf morgen gaat het regenen en ik heb dan ook medelijden met Mar’s groep, die morgen vertrekt. Het was fysiek een erg zware opgave voor mij. Mentaal zat het wel goed en daar ben ik erg blij mee. Ik heb geen moment gedacht ‘ik stop er mee’, alleen heel veel gehoopt dat als de leider zich omdraaide we een raft zouden gaan maken. Dat was namelijk ook zo frustrerend. Elke keer als jij als een van de laatste bent wachten de voorsten totdat je aansluit en net op het moment dat jij aan komt gaan ze weer verder, maar zij hebben een rust gehad en jij niet en jij bent juist in the back omdat je moe bent en rust wil…
Ondanks alles heb ik echt enorm genoten van de PBL. Het zijn de kleine dingen die het hem doen. Het koken op een klein gasstelletje, het uitzicht, het moment dat je eindelijk aankomt op je slaapplaats, het kijken naar een waxinelichtje in een schaaltje en doen alsof het een kampvuur is, en natuurlijk de mensen.
Er is trouwens een nieuw liedje gemaakt en aan het einde van het jaar kan ik denk ik een heel boek vol met RCN liedjes maken, maar dit is het motivatiedeuntje van deze PBL:
“You know what to do with a big kayak. Paddle, paddle, paddle” – Wiggle (Jason Derulo feat. Snoop Dogg)

Met Ikka, Clara en Reda | 5 oktober 2014, gemaakt door Cheyenne Raft | 5 oktober 2014, gemaakt door Cheyenne 6 oktober 2014, gemaakt door Cheyenne Warme chocolademelk | 6 oktober 2014, gemaakt door Cheyenne (: | 6 oktober 2014, gemaakt door Cheyenne Schoenen aan doen | 7 oktober 2014, gemaakt door Cheyenne Amanda, Emma, Iikkamatti, Nina, Cheyenne, Katrine, Reda, Amanda, Thea, Clara | 7 oktober 2014

Liefs,

Emma

En dit is de beste foto, gegrepen door de wind:

Gegrepen door de wind | 7 oktober 2014

All pictures made by Cheyenne, takk!

Advertisements

4 thoughts on “Sea Kayaking PBL

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s