O Bob Ross, where art thou Bob Ross?

NOORDERLICHT| 10 oktober 2014, gemaakt door Marco!

Bussum, Nederland

Huh? Dit bericht is geschreven in Nederland? Ben ik al weer terug? Nee hoor, geen zorgen, over anderhalve maand kom ik jullie daar past weer vervelen in Nederland. Nee, ik ben gewoon nog in Flekke, maar mijn ouders en zusje zijn vorige week afgereisd naar het hoge noorden om mij te komen opzoeken! Het was een gek weekend want er was pa flukt, een vluchtenlingensimulatie van 24 uur. Ik wilde heeeeeel graag mee doen, maar heb het niet gedaan omdat m’n ouders d’r waren, dus campus was een beetje leeg (nog maar 80 mensen…) toen zij er waren, dat is wel jammer. Mijn moeder heeft een stukje geschreven over het bezoek (daarom is dit bericht in Nederland geschreven, snap je ;)).

Niet dat we er ooit aan getwijfeld hebben, maar we hebben nu met eigen ogen kunnen zien dat Emma helemaal op haar plek is daar in het afgelegen Flekke. Want afgelegen, ja dat is het best wel. Het is maar goed dat de Noorse autoverhuurbedrijven er niet al te bureaucratische praktijken op nahouden, want je hebt je tijd hard nodig om de luttele doch lange 175 kilometer in het daglicht af te leggen.

Maar dan heb je ook wat! Met een relaxte snelheid variërend van 60 tot 80 km per uur meanderden wij door een National Geographic-documentaire met de meest idyllische, gekleurde huisjes met bijbehorende op de weg lopende schaapskudden, grazige groene weiden, klaterende watervallen en overvloedige hoeveelheden naaldbomen. Ik had acuut spijt dat ik nooit een Bob Ross-cursus heb gevolgd om het dan en daar in olieverf vast te kunnen leggen!

 En net toen we dachten dat we van het randje af zouden rijden, doemde daar een bekend landmerk op: het fameuze benzinestation annex butikk van de metropool Flekke (218 zielen). Vandaar reden we, onder medeneming van een aantal loslopende, en in de auto al in een uitbundige lofzang op UWC uitbarstende leerlingen, de laatste drie kilometer naar ons fjord.

Na een paar maanden van relatieve rust in ons driepersoonshuishouden was het college voor ons tegelijkertijd een luidruchtige rollercoaster, een warm onthaal en een feest der herkenning. Want ja, ouders, we kunnen jullie geruststellen, iedereen vindt het leuk dat je langskomt (mits vergezeld van 28 kilo stroopwafels, pepernoten, drop, pannenkoekenstroop en shampoo), ze vinden het de normaalste zaak van de wereld als je bij iemand aan tafel gaat zitten en een praatje maakt, en je hoeft je geen moment te vervelen.

Zelfs wij rolden drie dagen lang van de college meeting waarin minimaal zes evenementen onder luid gejuich werden aangekondigd of geëvalueerd, via de bijenkorf cq dining hall naar de een of andere day room voor nog meer mooie verhalen en tosti parties. We hebben ontelbare handen van exotische nationaliteiten en namen geschud, vragen gesteld en beantwoord, enthousiaste verhalen gehoord, en verwonderd, bewonderend en jaloers rondgelopen. Wat een enthousiasme, wat een energie! Dat die niet altijd zo effectief wordt ingezet als wij als ouders zouden willen, is een ander verhaal. Maar dan is er altijd het legertje bevlogen en hartverwarmende docenten, advisors, housemasters en andere staff die ervoor zorgen dat onze kinderen op het rechte padje blijven.

En Emma, die kletst net zo snel Engels als Nederlands (lees: als veertigplusser kun je de helft niet volgen), regelt alles wat los en vast zit, heeft massa’s vrienden in alle kleuren van de regenboog en haalt ook nog prachtige cijfers. Ik zeg het zelf nu maar een keer: Het komt goed!

Ik vond het erg leuk dat ze erg waren, wel een beetje gek, om ze de plaats te laten zien waar ik nu leef, waar ik mijn vrienden heb en waar ik trots op ben.

De foto is genomen door Marco op 14 oktober. Ik was aan het skypen met Guusje toen iemand opeens de gang op kwam rennen en schreeuwde dat er Noorderlicht was. Ik ben dus toen op m’n sokken en met m’n laptop nog in m’n hand naar Upper Road gerend en inderdaad, het Noorderlicht. Het was indrukwekkend/adembenemend/majestueus/ongelofelijk/amazing/en ga zo maar door. Wauw, wat was dat mooi. En sorry Guus, voor het abrupte einde van ons skypegesprek!

Advertisements

3 thoughts on “O Bob Ross, where art thou Bob Ross?

  1. guusjejuijn says:

    Voor zoiets moois snap ik dat je je skype afsluit! Fijn dat het zo leuk was met je ouders em!
    Kusjes xxxx

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s