Wat er daarna gebeurde

Trieste

Milaan, Italië

Tegen de tijd dat jullie dit lezen zit ik hopelijk al weer in Noorwegen. Of eigenlijk niet hopelijk, ik vind het wel prima zo, hier in Italië. Maar eigenlijk had ik rond deze tijd al lang en breed weer in Bergen moeten zitten. Hoe dat komt? Laat ik bij het begin beginnen.

IMG_8084.JPG

Na mijn vorige bericht stond een dag Trieste op het programma. Ondanks dat ik niet zo heel veel van de stad heb gezien werd ik overrompeld door de schoonheid van de stad. Het is prachtig, de huizen, de details, de bergen, alles. Ik zie mezelf daar wel wonen! (: (De beginfoto is gemaakt in Trieste).
‘s Avonds zouden we naar het college gaan omdat Josephine pas laat in de middag aan kwam, we namen alleen de langzame bus in plaats van de snelle waardoor we er echt heel erg lang over deden om naar Duino te komen. Toen we er waren wisten we niet waar het college was, dus vroegen we het aan wat meisjes die bij de lokale supermarkt/ijssalon stonden. Zij bleken van UWC te zijn en het was echt 15 seconde lopen. Gelijk toen ik de poort binnenkwamen kwam Jia Jia naar ons toe! Na ons weer eindeloos vaak voor te hebben gesteld (“Emma from the Netherlands, nice to meet you!” Ik had eerlijk gezegd gedacht dat ik dat niet meer had hoeven doen tot introductieweek volgend jaar, maar het voelde weer alsof we ‘nieuw’ waren), kwamen we eindelijk aan in de menza waar Josephine zat! Terwijl Philip bij met het Canadese meisje zat en Carsten en Siri met hun Noorse co-year waren mee gegaan (de roommate van Josephine!) hebben Joos en Jia Jia mij het college laten zien. In tegenstelling tot RCN zitten zij verspreid over het dorpje Duino. Ze wonen in 6 huizen die verschillen van grote, afstand en ‘geslacht’ (je hebt meisjeshuizen en mixthuizen, er zijn meer meisjes). Ook de kamers verschillen, je hebt 2, 3 en 4 persoonskamers. Josephine zit dus met dat Noorse meisje in een tweepersoons kamer, Jia Jia in een driepersoons, maar zij heeft een hele grote kamer. Chris (Nederlandse second year) zit weer in een vierpersoonskamer. Het verspreid zitten over het dorpje heeft z’n impact op de groep merkten wij. Mensen gaan niet zo snel naar andere huizen, terwijl wij elke avond aan ‘huishoppen’ doen. Het nadeel is dan ook dat de dynamiek heel anders is, omdat wij zo dicht op elkaar leven zijn we echt heel erg close en delen veel grappen en gewoontes die de hele commune weet, dat is minder op Adriatic. Het GROTE pluspunt is wel dat ze erg mengen met de locals, wat ik persoonlijk erg mis.
Qua activiteiten doen ze wel vergelijkbare dingen, zoals bijvoorbeeld kajakken, alleen wel in veeeeeel beter weer.
Na ongeveer anderhalf uur moesten we alweer de bus terug naar het centraal station nemen en dus zijn we heel even snel een drankje gaan drinken in Mickey’s, het café naast UWC, dat is nog zo’n fijn ding van Adriatic, er is een supermarkt met gelato en pizza plaats en bar echt naast het college!
We stonden een hele tijd te wachten op de bus totdat iemand zei dat we hem al gemist hadden. Een mevrouw in Trieste vertelde mij dat het een feestdag was en de bussen dus op het feestdag schema reden, dat gold blijkbaar alleen voor Trieste zelf en niet voor de plaatsjes als Duino. De volgende bus kwam pas om 10 uur, 5 minuten later zou onze trein gaan. We hebben toen maar het hostel gebeld waar we de nacht daarvoor hadden geslapen en na afscheid te hebben genomen van iedereen zijn we op de 10 uur bus gestapt. De bus reed langs het hostel dus toen zijn we afgestapt bij de eerstvolgende, maar het was te ver om terug te lopen. We probeerde met de bus te gaan maar die kwam natuurlijk niet opdagen, dus toen hebben we maar de taxi genomen.

Carsten en Philip in Trieste

Om het nog allemaal erger te maken versliepen we ons die morgen en waren we te laat voor de check out, maar gelukkig was dat geen probleem (zou d’r ook nog eens bij komen). We namen snel de bus naar het station (naja, snel..) daar moesten we een nieuw ticket kopen (…) maar gelukkig konden we toen wel naar onze volgende stop, Venetië! Ondanks de korte tijd die we in Venetië hebben doorgebracht was het toch de moeite waard. Afgelopen zomer was ik in Venetië en de stad heeft iets wonders, ik vind het zo gaaf! Dus na een korte stop in Venetië vervolgde we onze reis weer volgens schema, op naar Firenze, oftewel Florence!
Ons hostel in Firenze had een zwembad en sauna enzo, maar we hebben er helemaal geen gebruik van gemaakt. De eerste avond kwamen we redelijk laat aan, we hebben wat gegeten en zijn toen de buurt gaan ontdekken, maar er was niet zo heel veel te doen ‘s avonds. De volgende dag werden we pas rond een uur of 1 wakker, echt heel erg. Het had de hele nacht geregend en geonweerd en dat deed het nog steeds, maar gelukkig hadden Siri en ik regenjassen en toen zijn wij op pad gegaan en hebben eten en pizza gekocht om in het hostel te eten! Daarna zijn we een beetje door de stad gaan lopen. Firenze heeft een prachtige kathedraal, maar helaas hebben we niet echt meer van de stad gezien. Dat vind ik echt heel heel erg jammer, want volgens Pietro (mijn Italiaanse secondyear) is Firenze een prachtige stad.

De volgende morgen hadden we om 8 uur alweer de trein naar Pisa, daar hebben we 4,5 uur doorgebracht met foto’s maken bij de toren van Pisa, toeristen uitlachen, toeristen high-fives geven, souvenirshops bezoeken en gelato eten. 4,5 uur is meer dan genoeg in Pisa, zeker als je bedenkt dat we van die 4,5 dik een uur hebben gelopen omdat we een beetje heel erg omgelopen waren…

Hij staat scheef?

Oh Pisa Tower wat ben je cool

Na Pisa zijn we weer terug naar Milaan gegaan. We kwamen aan op het centraal station maar moesten nu naar een ander hostel dichter bij het centrum. We namen de metro naar een metrostation in de buurt van het hostel, maar hadden geen flauw benul waar we heen moesten. We hebben toen maar een taxi genomen en die zette ons af bij een heel fancy hotel ergens. Gelukkig was het niet al te ver weg van het hostel (een blok, stupid taxidriver) en konden we er heen lopen.

Gisteren was dus de laatste dag in Italië, dachten we. Nadat we de hele dag in het centrum waren namen we de metro naar Centraal en vanaf daar moesten we de bus nemen naar het vliegveld. We waren al aan de late kant, maar die stomme bus deed er door files enzo 1,5 uur over in plaats van de verwachte 45 minuten, waardoor we onze vlucht hebben gemist. Ja. Ik. Weet. Het. (sorry papa ik weet dat je boos zult zijn)
Nu zitten we in een lounge in Milaan, we hebben net de nacht doorgebracht op ongemakkelijke stoeltjes en een enorm bedrag betaald, maar over een paar uur vliegen we dan eindelijk naar Kopenhagen! Daar hebben we 9 uur en dan gaan we naar Bergen. Morgen nemen we de 5 uur durende bus naar Flekke….

En helaas is de Italytrip dan al weer afgelopen ):

Ciao!

Ps. Thank you people from Adriatic to welcome us in your beautiful paradise there in Duino! I promise I come back to see the college and view by light 😉 Hopefully you all join the pen pal between RCN and Adriatic because that would be really cool! And Josephine and Jia Jia, thank you so so much!! It was so nice to see you again and I’m looking forward to December! Xx.

Advertisements

One thought on “Wat er daarna gebeurde

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s