Winterdipje

Asian show, with Veronika! | 22 November 2014, made by Gautham

Flekke, Noorwegen

Aloha geliefde vrienden, familie, mede-UWC’ers, random lezers en natuurlijk toekomstige firstyears!

Een hele tijd geleden kregen jullie nog een berichtje van mij uit Italië en daarna was er een laaangeee stilte. Maar ik ben terug! Ik moet echt nog heel veel vertellen wat er allemaal gebeurd is hier, dus even en korte samenvatting!

Nog voor Novemberbreak hadden we Global Concern Humanitarian. Global Concern is een dag die in het teken staat van een onderwerp, in dit geval dus Humanitarian. De dag wordt georganiseerd door een groep van 50 first- en secondyears voor de andere 150 leerlingen van school. Ik zat in de organisatiegroep en was ook nog eens een van de 5 organisatoren van de organisatie. De hele dag hadden we allemaal gastspeakers en workshops en het was erg cool. Het hoogtepunt van de dag was de povertylunch. De kantine was opgedeeld in 3 groepen, de high-, middle- en lower income. Als je de kantine inkwam moest je een kaartje pakken uit een box en dat bepaalde tot welke groep je behoorde. 20% zat in de high income groep, 30% in middle en 50% in low, precies hoe het ook verdeeld is in de wereld.De upperclass zat aan een mooi gedekte tafel en kreeg sap, kip, aardappelen, sla en cupcakes. De middleclass kreeg rijst met bonen en ze zaten op stoelen in tegen stelling tot de lowerclass, die op de grond moesten zitten en porridge kregen. Ik trok een groen kaartje, wat betekende dat ik in de higher class zat, dat vond ik echt heel vervelend want twee van de andere organisatoren (van de 5) zaten daar ook al en dan zou het lijken dat het expres was, maar dat was het echt niet. Maar getrokken is getrokken, het lot bepaalde dat ik daar zat en ik mocht niet wisselen. Oh, wat was het vreselijk. Ik wist niet dat zo’n lunch zo’n impact op je kon hebben. Ik kon geen hap door mijn keel krijgen, het was vreselijk om het lekkerste eten ooit te krijgen en mensen letterlijk zien vechten en boos zijn dat ze dat niet kregen. Ik begreep het niet, ik begreep niet dat mensen zo upset waren. Het was maar één lunch en normaal gesproken kregen we allemaal dit eten, dus vergeleken met andere dagen was het niet eens zo bijzonder. Ik begreep niet dat mensen eten stalen van ons. Ik begreep niet dat mensen geen ‘thank you’ zeiden als we eten aan het weggeven waren, waren ze niet dankbaar? Ik begreep de reactie van mensen niet en was erg geschrokken.
Ik zat naast Balder en we hebben allebei niets gegeten. We hebben al ons eten weg gegeven en uiteindelijk heb ik een glaasje water gedronken. Naast onbegrip was ik vooral heel, maar dan ook heel erg boos na afloop van de lunch. Balder, Katrine en ik hebben alle troep opgeruimd van de higher class. Half afgeloven kippenpootjes op het tafelkleed, borden, bestek, servetjes, alles. Ik was zo boos dat de mensen in higher class het beste eten hadden, sommigen dat niet eens deelden en vervolgens NIETS opruimen… Ik begreep niet dat wij allemaal UWC’ers waren eerlijk gezegd. Het was erg bijzonder om te zien hoeveel impact het had op me, dat had ik echt niet verwacht.

Global Concern

Na November Break was een hele, hele hectische periode. Niet qua school (daar doe ik nog steeds niets voor, oeps), maar qua social life/emotions. Ik wil er op internet niet al te diep op ingaan, maar er waren/zijn wat typische campusproblemen die mij erg aangrijpen en veel impact op me hebben. Daarnaast is een van mijn beste vrienden hier, Elliot, wegens medische omstandigheden terug naar huis gegaan en dat was erg zwaar. Door deze gebeurtenissen werden veel mensen waaronder ik letterlijk ziek. Ik heb twee hele zware mental breakdowns gehad en ben 2 dagen ziek thuis gebleven (met een weekend daar tussen, waar Elliot weg ging). Alle dingen kwamen nu gewoon heel ongelukkig samen en dat was net even te zwaar voor mij.
De reden dat deze post dan ook winterdipje heet is om de reden dat, ondanks dat het al veel en veel beter gaat (geen zorgen papa en mama!) we allemaal in een so called winterdipje zitten. Met maar 6 uur zonlicht per dag en de ijzige kou krijg je dat al snel hier, maar dit jaar is het echt extreem.. Maaaar, jongens, geen zorgen, het gaat weer steeds beter met mij. Ik heb eindelijk de vrolijke Emma weer gevonden, kan weer lachen om dingen, ben weer enthousiast en als ik m’n energie terug krijg, ben ik weer de oude!
De reden dat ik dit vertel is omdat ik jullie, en zeker de mensen die plannen om zich aan te melden, wil vertellen dat het UWC leven natuurlijk niet perfect is. Het is geweldig, meer dan geweldig, maar niet perfect. Net zoals op elke boardingschool zijn er problemen en het leven op campus is intens. Ik realiseerde me hier hoe gelukkig ik ben, hoe blij ik mag zijn met wat ik thuis had en wat ik hier heb. Het klinkt een beetje cliché en ik dacht dat ik me dat al realiseerde, maar zodra je hier bent ga je het leven appreciëren. Ik heb veel gesprekken gehad met Siri en we kwamen tot de conclusie dat we hier zijn gaan nadenken over de sad-moments van ons leven. Niet leuk om te doen, wel nuttig en goed voor je. Maar jongens, het is hier werkelijk geweldig en deze ervaring levert zoveel op, vriendschappen, ervaringen, kwaliteiten, kennis en meer! (:

Dat vriendschappen hier heel hecht zijn merkte ik toen Elliot weg ging. We kennen hem pas 3 maanden, maar het was zo zo moeilijk. We hadden met wat vrienden mensen flashcards laten schrijven en die opgehangen in zijn bed, bedekt met een massieve Europeese Unie vlag met zijn hoofd in het midden. Door heel Norway House hadden we vlaggen opgehangen van de EU en Frankrijk omdat hij daar fel tegenstander van is. Zondag hadden we een English breakfast georganiseerd. Compleet met scrambled egg, bacon, sausages, bonen, tomaat, ui, English tea en tadadaa, hagelslag! Maar wat wil je dan ook al je met 3 Nederlanders bevriend bent!

Oh, dit bericht is veel te lang weer… Maar ik wil nog zoveel vertellen, goed ik zal het kort houden.

Afgelopen zondag moest ik om 8:50 klaar staan om weg te gaan, maar natuurlijk ging mijn wekker niet en werd ik wakker gemaakt door Isak, ik keek op mijn wekker en het was 8:49. Snel sprong ik uit bed en trok wat kleren uit de kast terwijl ik Isak instructies gaf voor die dingen die we nog moesten doen. Toen hij weg liep zei hij: ‘En oh Emma, het sneeuwt trouwens.’ Ik keek uit het raam en voor de aller eerste keer had mijn weerapp gelijk, het sneeuwde! Het was niet echt sneeuw sneeuw, het was niet eens onder nul graden Celcius. Maar goed, natte sneeuw is sneeuw dus waaaaaaah! Dylan, onze Amerikaan uit Florida, is helemaal enthousiast over sneeuw (en het Noorderlicht ook trouwens) en wilde eigenlijk opblijven om sneeuw te zien, maar ik zei dat ik, als ik wakker was en er sneeuw was, het hem zou vertellen. Snel rende ik dus naar zijn kamer, maar hij sliep nog en ik wilde hem niet wakker maken, dus toen heb ik hem een berichtje gestuurd en ben ik snel naar kantina gerend.
Ik zou met DROP naar Lavik gaan waar er een Christmas fair was in een hotel van een Nederlandse hostfamily (daarom mocht ik mee!). De fair was een beetje saai want er waren niet zo heel veel mensen, maar de dag zelf was geweldig! Ik kon eindelijk weer Nederlands praten, heb gesjoelt en erwtensoep gegeten en heb de studenten van UWC met wie ik was en wie daar als verbleven als hoststudents veel beter leren kennen. Ik kreeg een beetje spijt dat ik nee heb gezegd tegen mijn hostfamily. Er was een Nederlandse hostfamily in Forde die vroeg voor de Nederlanders. Mar heeft ja gezegd, maar ik heb nee gezegd. Ik woon dichter bij huis dan sommige Nordic’s en ik vind dat ik het minder verdien dan de studenten die echt ver weg wonen. Iemand anders heeft nu mijn plaats en dat is veel eerlijker, ook omdat iedereen zich aan moet melden en ik er gewoon een kreeg. Maar nu heb ik dus best wel een beetje spijt van die beslissing, gelukkig hebben de hostfamilies in Lavik (het zijn er 2!!) gezegd dat ik langs mag komen! (:

Okii, ik moet dit bericht echt afsluiten want ik heb nog 4 brieven voor pen pals te schrijven (met een meisjesschool in Canada (ofzo), een Italiaans meisje op UWC Adriatic, een Indonesisch meisje op UWCUSA en een Noors meisje in Maastricht!) en veeel Sinterklaasgedichten.

See you!

fjord and fjell

Fjord en Fjell race team Norway House (first from the bottom!) Jonas (Denmark) – Dylan (USA) – Muxuan (China) – me! – Mustafa (Afghanistan) – Katharina (Norway) – Patricia (Kenia) – Carsten (Norway) – Melvin (El Salvador) – Cédric (Madagascar)

IMG_8288

Elliot (UK) is saying goodbye… 23/11/2014

IMG_8278

English breakfast! (and Philip) 23/11/2014

MUN 20141201

MUN, I look really really tired.. 01/12/2014

fun run made by Kalra

Fun Run with Cheyenne (Canada, carrying the Danish flag), Aya (Libanon/Palestine), Irene (South Sudan), Nina (Norway). Picture made by Klara (Sweden)

Taarten maken voor DROP, met Sara (Zweden)

Baking for DROP, with Sara (Sweden)

Asian show, Thata Picture from the UWC Red Cross Nordic Facebook

fire made by marco

Start of Christmas! 21/11/2014 Picture made by Marco (Italy)

 

Advertisements

One thought on “Winterdipje

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s