Til topps en het begin van de zomer vakantie!

til topps

Fiskå, Norway

Het is zomervakantie! Mijn eerste jaar op UWC Red Cross Nordic zit erop en man wat is dat gek. Met gemixte gevoelens schrijf ik dit bericht. Moet ik blij zijn, dat we vakantie hebben? Moet ik bang zijn, voor de hoge hoeveelheden werk me te wachten staat? Moet ik verdrietig zijn, dat ik een groot deel van de mensen met wie ik dit jaar intensief samen heb geleefd, ik waarschijnlijk nooit meer zie? Moet ik opgewonden zijn, om volgend jaar first years te krijgen? Ik weet het niet zo goed…

De laatste paar dagen op school waren crazy, de hoeveelheid meeting verdriedubbelde, laatste EAC’s, laatste kajaktrips, laatste keer slapen in Norway House, laatste keer kantinafood, laatste housemeeting, laatste dit, laatste dat. En tussen al dat geweld door moesten we ook nog eens pakken… Donderdag, mijn laatste dag op campus, zag er als volgend uit (we hadden gelukkig geen EAC’s meer):

7:30 opstaan en ontbijt
8:00 school
9:20 cookiebreak – meeting met Student Council en EMT
9:40 school
12:00 lunch – Peace Conference meeting, maar die was ik vergeten.. oeps
12:35 nog steeds lunch – foto maken voor de Oystercatchers (publishing group)
12:45 school tot 14:00
14:15 Red Cross Contact Group meeting
15:30 beginnen met pakken en opruimen
16:30 foto voor de voorkant van de Hitchhikers guide maken (Tess, en andere soon to be RCN’ers, jullie krijgen deze guide deze zomer!)
17:30 laatste kantina dinner 😮 ik heb eindeloos lang met Philip en Carsten bij student shop gezeten. Onze vaste prik als zij student shop hebben.
19:00 ping pong finale tussen Balder (Noorwegen) en Ron (China), Ron won op het nippertje
19:15 Student Council meeting
20:15 lezen voor mijn EE
20:30 EE meeting
20:45 pakken, schoonmaken enzo
23:30 als laatste begonnen met pakken, als eerste klaar. Geen idee wat te doen nu, dus ik ben in bed gaan liggen en heb een spelletje gespeeld, al het andere was al ingepakt…
00:00 ik besluit dat ik geen zin heb om mee te doen met de party dus ik ga niet met ze mee
00:30 ik besluit om kaartjes te gaan schrijven voor mijn hechte vrienden omdat ik ze waarschijnlijk niet meer zal zien. Zij zitten op school als ik weg ga en ze komen niet naar ontbijt, dat weet ik zeker.
01:00 ik ren rond als een gek over campus om kaartjes op bureaus te leggen
01:05 ik besluit om naar bed te gaan. Eén probleempje, eerst wilde ik in mijn eigen kamer gaan slapen voor de laatste avond, maar ik had mijn gordijnen al weggehaald en aangezien het bijna de hele nacht licht is, is dat erg onhandig. Dus ben ik maar weer naar Carsten’s kamer gegaan en daar in een van de vrije bedden gaan liggen.
02:00 we komen er achter dat het al 2 uur is en we misschien maar eens moeten stoppen met kletsen en gaan slapen.

Met Dylan in de bus naar Lom!

Met Dylan in de bus naar Lom!

Vrijdag 5 juni was de laatste schooldag, maar ik hoefde niet naar school want ik zou naar Galdhøpiggen gaan! Galdhøpiggen is de hoogste berg van Noorwegen (Scandinavië en Noord Europa) en elk jaar beklimt het Rode Kruis de berg met asielzoekers, vluchtelingen en anderen nieuw in Noorwegen. UWC kon dit jaar een groep van 21 studenten en stafleden sturen! Vrijdagmorgen gingen we, bepakt met onze koffers en rugzakken voor de zomer, maar ook thermo ondergoed en regenjassen naar Førde, waar we op de Red Cross bussen naar Lom zijn gestapt. In het begin had ik de hele achterbank (3 stoelen) voor mezelf en heb ik prins heerlijk liggen slapen terwijl ik internet (!!) in de bus had. Toen de bus wat voller werd ben ik naast Dylan gaan zitten en heb ik doorgeslapen de rest van de dag totdat we ’s avonds in Lom aankwamen. Daar moest ik mijn groep naar hun cabin leidden. Ja, ik ‘had’ een groep. Emma, een meisje van op dat moment 16 jaar en precies 40 dagen oud, was de leider van een groep van vijf 25-40 jaar oude mannen… Hoe ik in die situatie beland ben, Red Cross Representative van school. We moesten onze tenten opzetten, maar daar hadden we geen zin in en we faalden echt heel erg, dus toen besloten we om maar buiten te slapen. We wilden namelijk zo snel mogelijk naar het culturele festival waar we eten kregen (dat was eigenlijk de reden, eten). Bij het festival hebben we er weer eens flink de sfeer in gegooid door te dansen, springen, lachen en een massagetrein. Het was heel grappig want een Haugland patiënt kwam naar mij toe die me herkende van Haugland Cosy Evening. Rond half 9 gingen we weg en zijn we naar de supermarkt gegaan om marshmallows en andere dingen te kopen voor het kampvuur dat we zouden hebben. Er was daar op de camping in Lom een rivier en daarnaast een klein strandje waar Mar en ik een vuur hebben gemaakt (okay, Mar heeft het gemaakt, ik zat erbij takjes te breken voor op het vuur). Het was heel gezellig, we hadden een kampvuur en hebben smores gemaakt (twee koekjes met Nugatti (Noorse Nutella) en dan een marshmallow ertussen) en browniemix in een sinasappel gestopt. Er was een Russische man die onze groep de hele tijd achtervolgde en ons de hele tijd wijn en nootjes aanbood, dus op een gegeven moment was het bijna een competitie wie er zo beleefd mogelijk nee kon zeggen tegen hem.

Rond 11 uur kropen we in de slaapzakken, Mar en ik hadden nogal wat struggles met onze slaapzak omdat hij veel te groot was, maaaar, uiteindelijk was dat allemaal opgelost en ben ik in slaap gevallen. Dat is best een prestatie als je bedenkt dat het in Noorwegen rond deze tijd van het jaar bijna tot helemaal niet meer donker wordt. Op een gegeven moment maakt Dylan mij wakker omdat het begint te regenen. Wij, met onze slimme hoofden, hadden niet genoeg tenten, dus toen zijn veel mensen in de auto’s gaan liggen. Ik kwam uit mijn slaapzak en had het zo koud dat ik Dylan’s slaapzak mocht gebruiken (die tegen -5 C kan, hehe) en vervolgens heb ik heerlijk droog in de tent de rest van de nacht doorgebracht.

Ze hadden slecht weer voorspeld voor zaterdag en dus had het Rode Kruis besloten om niet naar Galdhøpiggen te gaan, maar naar een andere berg. We waren met een groep van 1403 (volgens de website) hikers en rond half 9 (een uur later dan het oorspronkelijke plan, yess, dat was een uur meer slapen) begonnen we met de hike. Ik liep bijna vooraan met mijn groep en op een gegeven moment werden we gestopt. De andere groepen mochten niet meer doorlopen en wij, de eerste groep, moesten aan de kant gaan staan. Een man had een hartaanval gekregen en ze waren CPR op hem aan het uitoefenen. Er werd een helikopter gebeld en uiteindelijk is er zelfs een defibrillator aan te pas gekomen. Maar het mocht niet baatten, de man heeft het helaas niet overleeft.

View from the top of the mountain

View from the top of the mountain

Ondanks wat er gebeurd was ging de hike gewoon door. Het weer was verbazingwekkend goed en ik vond het zo leuk om te praten met de lokale Noren en met de vluchtelingen! Veel mensen hadden problemen met de klim, maar dan is het de truc om positief te blijven en ze advies te geven (alsof ik er wat van weet?). Het uitzicht op de top was prachtig en de hike was erg mooi. Het is zo gaaf om te hiken met mensen die het nog nooit gedaan hebben en er dan zoveel plezier in hebben. Het enige nadeel was dat wij, in de kopgroep, te snel waren en daardoor een heel stuk terug moesten lopen om vervolgens weer een stuk terug te lopen om een andere route naar beneden te nemen. Toen we beneden aankwamen zaten de eerste mensen alweer in de bus terug naar Lom, waaronder veel UWC’ers die de 5 uur bus moesten halen. Snel hebben we afscheid genomen, over 2 maanden zie ik ze weer! (:

Mijn bus zou om kwart voor 10 gaan dus ik had erg veel tijd. Nadat we onze spullen hadden opgehaald, omgekleed, onze warme thermo kleding weer in de bus naar school hebben gestopt (no way dat ik die nodig zal hebben in Nederland) en afscheid hebben genomen van iedereen. Zijn Dylan, Katharina en ik naar een restaurant gegaan en hebben we grooooottteee pizza’s gegeten! Dylan en Katharina’s bus zou pas om 1 uur ’s nachts gaan, dus ik heb de tijd totdat mijn bus kwam met hun doorgebracht. Om kwart voor tien kwam mijn bus. Ik zou naar Nina gaan en dat is een 3 uur en 20 minuten lange busreis door de mooiste landschappen. Om vijf over één ’s nachts kwam ik aan bij een plaatsje waar Nina en haar moeder klaar stonden om mij op te pikken en naar Fiskå te brengen, het dorpje waar Nina woont.

Ik had internet in de bus :o

Ik had internet in de bus 😮

Nina woont hier prachtig! Het is zo gek om opeens bij iemand thuis te zijn en in hun ‘oude’ leven te springen. Op zondag regende het eigenlijk de hele dag, dus hebben we niet veel meer gedaan dan Vilde, een vriendin van haar, bezoeken, door het dorpje fietsen (groter dan Flekke!!) en svele gemaakt. Svele zijn een soort American pancakes, maar dan op de Noorse manier, met natrum and hornsalt. Ze waren erg lekker! (:

xxx4

Het is nu dinsdag en we stappen over een paar uur alweer op de nachtbus naar onze volgende stop, maar ik zal jullie in mijn volgende post wat meer vertellen over wat we gisteren en vandaag gedaan hebben. Anders wordt deze blogpost wel erg lang.

Over 9 dagen ben ik weer in Nederland! Maar tot die tijd kan je mijn blog volgen door aan de rechtkant je e-mailadres in te vullen! (:

Ha det bra!

Emma

Advertisements

One thought on “Til topps en het begin van de zomer vakantie!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s